+I don't waa do it

-but you're have to...

"Life isn't always fair"

فروپاشی, یک انسان چگونه است

از درون خورده میشوی و لبخند میزنی

همینطور با خودت میخندی با خاطراتی که هرگز رخ ندادند

میدانی.... حسرت ادمی را از پا در می اورد

آه میکشم و حسرت میخورم که ای کاااش ای کااااششش....

متنفرم از این حسرت ها

از این اه کشیدن های مداوم

پس روز من کی میرسد؟

از شدت ناراحتی حالم به هم میخوره...

به چه گناهی اخه؟

هزاران فریاد در سکوت من نهفته است

اقیانوس های اشک در آه های من نهفته است

روی میرسم به آرزویم؟

چیزی نمانده تا با هیجده سالگی ام خداحافظی کنم...

هیجده سالگی ای که با اشک و اه گذشت

خدایا

در من چه دیدی

که کول بار غم جهانت را در بغچه ای بستی

و روی دل من گذاشتی

در من چه دیدی که مرا محرم راز خود کردی؟ در من چه دیدی که به اینجایم کشاندی؟

گاهی باید خودت را در اغوش بکشی و انقدر خودت را محکم نگه داری تا از هم نپاشی

من از آن گاه ها متنفرم

متنفرم...

روزگارا تو اگر سخت به من میگیری باخبر باش که پژمردن من آسان نیست....

شاد زیستن اسان است... باید لبخندی پت و پهن بزنی به چشمان خسته ی خودت در اینه ی کوچک اتاق و با خودت زمزمه کنی من از فردای, تو نمیترسم,

من از بودن در اینجا در مقابل تو در این اینه ی کوچک زندگی خوشحالم

من از این صدای گذرای ماشین ها و بوی عجیب خیابان ها، این هوای دلچسب پاییزی خوشحالم

ای ادمک نگران اینه، شاید صدای من رسا نباشد اما تو که میشنوی

تو که ثانیه به ثانیه در کنار منی

شاد باش که من دیگر از فردای, تو نمیترسم,

نمیترسم,....

It feels like im traped

No matter how hard i try

I always dying in the inside...